De oll Superee

Oll Hermann was völe Jahren mit Liev un Seel Freesensportler west. Nu lagg he up`t Krankenbedd, un sien oll Frünnen kwammen stüttig, hum to besoeken, un dar wurrn  allerlei lüttje Beleevsels verteelt.
Ok den Pastor was kommen, he wull Hermann mit Tospraak opmuntern:
"Wi willen `t beste hopen, dat se bold weer buten Sörg sünd. Man sull de leev Herrgott Jo aver afropen, dann trööst`jo darmit, dat Ji all de oll Boßelkameraden dar boven weer drapen doot."
"Och Heer Pastor", säh Hermann, "dann geiht del oll Superee ja noch mal weer los!"

Arbeit wennt

Oll Arbeider Heikens lagg up`t Starven. Tiedlevens harr he sien Fliet daan, harr knoit un warkt un sien Volk ehrelk dör de Tied brocht.
De Pastor kwamm un gaff hum hartelke Woorden mit um de Reis, de he nu antreden sull. "Heikens", sä he, "in de Ewigkeit köönt ji nu rüsten van all jo sture Arbeit in`t Leven."
Do antwoorde de olle, gode Baas Heikens mit `n swacke Stemm: "Pastor, ik bün bang, wenn `k in de Hemel komen sull, seggt Petrus tegen mi: Heikens, du büst de sture Arbeit nu eenmal wennt, du kannst hier boven best dat Grummeln overnehmen."